Blog

Tijdloos genieten

Drie weken op vakantie. Veel te kort als je het mij vraagt.

Niet omdat ik er nu “zo aan toe ben", of omdat ik geen zin meer heb om te werken (ik mag me namelijk tot de happy few rekenen die heel bij worden van hun werk), maar toch. Naast het ontdekken van nieuwe plekken, niet weten waar we ’s avonds slapen (nou ja, de B&B’s, campings etc. waren in april al middels Google Maps uitgezocht) en fulltime samen zijn met mijn gezin, kan ik vooral enorm uitkijken naar het tijdelijk tijdloos zijn.

Drie weken lang geen deadlines, tijdsdruk, schooltijden, zwemlestijden, ophaaltijden, wekkers en eet- en slaaptijden. Gewoon opstaan als je wakker wordt, eten als je trek hebt en naar bed gaan als je moe bent (en dat kan ook zomaar even tussen de middag zijn). Heerlijk! En dat geldt ook voor de kinderen. Ook voor hen even geen bedtijd ("want je moet morgen weer vroeg op"), maar gewoon hun eigen bioritme mogen volgen, dat toevallig bijzonder goed aansluit bij het Spaanse leefritme dat in onze vakantiebestemming van dit jaar gevolgd wordt.

Onze kinderen zijn, net als hun ouders, geen zeven-tot-zeven mensen. Ze gedijen veel beter bij een dag die loopt van tien tot tien (of elf of twaalf). Uitslapen, ontbijtje, dorpje/stadje/kerkje/marktje bekijken of lekker zwemmen of wandelen, lunchen met een wijntje (wij dus, niet de kinderen), korte (of juist een lekkere lange) siesta, nog weer even op pad en ’s avonds uitgebreid tafelen totdat alle sterren ruimschoots aan de hemel staan.

Eén van de vakantiedagen, toevallig een door ons gedoopte “rustdag” (min of meer noodgedwongen omdat we drie dagen in een huisje zaten in de middle of nowhere waar niets cultureels te ontdekken viel) werd ik als eerste van ons vieren wakker van de siesta. Ik liet de rest lekker liggen en sloop naar de veranda om daar, genietend van de rust wat te gaan lezen. Toen ik me bedacht dat ik de was uit de badkuip wilde halen (bij gebrek aan wasmachine) keek ik op de klok van mijn iPhone en bedacht me dat ik die inmiddels al 24uur niet meer had aangeraakt. 18.00u en iedereen sliep nog. In Nederland zou ik me druk hebben gemaakt over of de kinderen dan vanavond nog wel weer bijtijds naar bed konden en zou ik druk doende zijn geweest het eten op tafel te krijgen. Nu legde ik mijn iPhone weg, pakte mijn tijdschrift op en zocht een extra lang artikel uit. Geen was, geen wakkere gezinsleden, gewoon genieten van de rust, van het "niets moeten", van deze tijdloosheid.

Ik zou wel weer zien hoe het straks zou gaan. De ultieme ontspanning.

Nu we weer thuis zijn ben ik verbaasd en enigszins teleurgesteld hoe snel dat tijdsbesef er weer in sluipt. Volgende week, als de kinderen weer naar school en gastouder moeten, wordt dat alleen maar meer. Gelukkig hebben we wel nog de weekenden, onze 52 minivakantietjes. Dus loop je op zaterdag of zondag langs ons huis en zijn de gordijnen aan het einde van de ochtend nog steeds gesloten of huppelen de kinderen op zaterdagavond om 23.00u nog door de kamer, weet dan dat wij ons op dat moment nog weer even in onze tijdloze bubbel wanen.